Ik ben gezwicht op klaarlichte dag.
Ik heb mij tegen het licht gehouden.
De sneeuwman is helaas verkouden,
Maar hij verliest niets aan gezag.

Het stormt, het hagelt bovenin.
De kogels hebben grote ogen.
Gelukkig heb ik iets bewogen.
Ja, dit is nog maar het begin.

De ogen kosten maar een schijn,
Als ik naar binnen toe verdwijn,
Mij innig laaf aan navelstaren.

De hartslag versnelt, gaat in galop,
Bestijgt zijn eigen vreemde top,
Ook als ik kalmte moet bewaren.

© Danny Habets, januari 2023