Er is nog een beetje van mijzelf,
zoveel als dat jij weggenomen hebt.

Je laadt mij in, ik laat je gaan,
je hele gang, mijn klein bestaan.

Misschien ben ik niet klaar
voor deze tocht, maar jij gebaart

onophoudelijk. Je zegt: vergeet
niet af te wegen wat je weet,

en denkt, en voelt, en snapt.
“Het is tijd dat je opstapt.”

Dus duik ik onder zonder schroom.
Ik reis eerste klas in mijn droom

© Danny Habets, medio december 2022.

Maak je leeg, zet je hoofd op
zeven, vergeet je consistente
zelf, geef en leef je helemaal

uit, geef gas, maar niet te veel,
overweeg een pas of twee,
maar niet te veel, ken je zelf

op je plaats, mars, dit is er allemaal
voor iedereen en zijn moeder, dit
is het, verhip

hoeveel zit er wel niet
achter dichte deuren, ontluikende
gebruiken, rituelen om ons dood

en demonen van het lijf te houden, een oud
testament, getuige
van de ontelbare

ontelbaarheid.
Zoals in de liefde de zon
en de andere sterren.

© Danny Habets, december 2022

Een burgerlijk sonnet

Je maakt je zorgen om mijn ziel:
hij is gevlekt tot op de bodem.
Maar tussen die oneffenheden
schuilt nog voldoende leegte.

Je maakt je zorgen om hoe diep
ik zit: ik berg heel wat doden
in mijzelf. Toch ben ik tevreden
met deze kans op overleven.

Er zijn momenten in de tijd.
Ik heb geen verdienste én geen
indicatie van onsterfelijkheid

helaas: mijn nu verdwijnt in toen.
En waar het heengaat, is het weg meteen.
Ik had het nog zo netjes willen doen.

© Danny Habets – begin december 2022

Ik word geregeld, aan jou blootgesteld.
Je neemt mij in, je daagt mij uit:
in jouw ontheemd zijn ben ik thuis.
Wat wil je toch met alle geweld?

Je neemt mij in, het is niet pluis
wat er gebeurt, want ik word kalltgestellt.
Je zegt: het enige wat heden telt
is het redden van je eigen huid.

Wij smolten samen tot één vage hoop
en zetten onze zielen te goedkoop
in etalages en niemand kijkt meer om.

Nu zit ik met de brokken van mijn zelf.
De delen samen zijn nog niet de helft
van hun te vlot gemaakte optelsom.

© Danny Habets – eind november 2022

Ik grossier al levenslang in hanenpoten.
Schrikaanjagend is mijn handschrift:
De letters lijken in’t papier gegrift,
En elke pagina lijkt doorschoten.

Al schrijvend raakt mijn hoofd op drift
En lijk ik nogal vastbesloten
Om mijn aanwezigheid te vergroten,
Door hels te pennen met een stift.

Maar jij, o Tijd, lacht en smaalt.
Ik ren, maar schrijf niet snel genoeg,
Al begon ik nóg zo vroeg.

Vergeefs de haast die mij voortdrijft,
En mijn leven uit mij schrijft:
Ik word met elke letter ingehaald.

© Danny Habets, oktober/november 2022

Als een eiland voor de kust
dat op zijn lauweren rust
en geen benul waarheen te gaan
ondanks de oceaan
aan mogelijkheden

soms met de rug het vasteland
vermijdend soms overmand
door heimwee naar niet weten
hoe te wenden de steven
al die mogelijkheden

zo blijft dit scheepje liggen
zo stuurloos zo eenzaam
overgeleverd aan de vissers
en de golven der branding

© Danny Habets, oktober 2022

Door de ramen sijpelt vocht. De ochtend
spreekt door kieren en kozijnen.
Steeds weer lijken te verdwijnen
Dromen, die om het hardste vochten.

Lees: het langzaam wegkwijnen
van wat dierbaar was, de tochten
door de uiterwaard, de bochten
die de zon doen schijnen.

Welke dood moest ik verduren,
welke regels richtten deze gure
schijnvertoning, dit ontgaan?

Kunnen wij de staf breken?
Kunnen wij wel iets bespreken
wat wij nauwelijks verstaan?

© Danny Habets, oktober 2022

Genezen is beter dan voorkomen
want anders is er niet geleefd

schade en schande zijn broodnodig
zolang er niet gegeten wordt

(in de maag pas wordt men wijzer,
in de darmen krijgt men spijt)

laat dus het brood tot mij komen
een slechte bekomst is pas feitelijk

als de spiegel waarvoor je staat
niet over zijn nek gaat

© Danny Habets, september 2022

Is het weer zover?
Dat ganzen ons erop wijzen?

Hun krijten doet verstijven
het venijn van de hoop

verwachtingen. Hun bericht
is stichtend, zij delen in formatie

mee wat wij al weten.

Zij ontvluchten hier de herfst,
maar ook wat vliegt bederft!

© Danny Habets, september 2022.